به نام تك خداي آسمانها
|
|
Mr.Lover؛ متولد 1363؛ ساكن دزفول.انساني دوشخصيته كه فقط براي قلب خويش مينگارد. معني نوشتههايم را شايد هرگز كسي نفهمد، از ندانستن و نفهميدنتان دلگير نخواهم شد، اما از افسار حرف مردم گريزان، عشق من، آزادي من است، هر چند فهميدنش براي شما چيزي جز اسارت نباشد، اما من خود تعيين كردهام كه اسارتم بزرگترين آزاديم باشد.پس اسيرم و از همه و همه، آزاد آزاد آزاد...
عاشقم
عاشق ستاره صبح
عاشق ابرهاي سرگردان
عاشق روزهاي باراني
عاشق هر چه
نام تست
بر آن
منوي اصلي وبلاگ
كهرباي عشق
پست الكتـرونيكي
Status ID
نوشتههاي پيشين
آبان 1388
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
اسفند 1385
دی 1385
مهر 1385
فروردین 1385
بهمن 1384
آذر 1384
مهر 1384
شهریور 1384
مرداد 1384
تیر 1384
خرداد 1384
اردیبهشت 1384
فروردین 1384
اسفند 1383
بهمن 1383
دی 1383
آذر 1383
آبان 1383
مهر 1383
شهریور 1383
مرداد 1383
تیر 1383
خرداد 1383
اردیبهشت 1383
فروردین 1383
اسفند 1382
ليست كامل آرشيو
خواندنيهاي من
كاغذ بي خط
خط خطی های گاه و بی گاه من
صداي سكوت
تابوت
پر از خالي
حسی شبیه عشق
برای روزهای مبادایی که گاهی نمی آیند..
تعداد بازديدهای کل:
موزيك وبلاگ
استفاده از مطالب اين وبلاگ با ذكر منبع بلامانع است.
Director & Designer:
Mr.Lover ©
POWERED BY
BLOGFA.COM
درب اتاق رو كه باز كردم، خيلي راحت ميشد نفس كسالت بار اتاق رو احساس كرد.....
كمتر از خودم غمگين نبود.....
اولين چيزي كه رفتم سراغش....
آينه.....همه كسم، همه دنيا....
آخه هرچي كه ميخواستم، تو هر لحظه و هر مكاني نشونم ميداد.....
خيلي آروم رفتم جلو....
اول چشم سمت راستم رو تو صحن آينه ديدم....
غباري كه روش نشسته بود گواه خواب بودن آينه رو ميداد....
حالا ديگه قرص صورتم رو كامل ميديدم...
اون هنوز خواب بود، غافل از اينكه من برگشتم.....
حالا نوبت اون بود بيدار شه، بايد بهم خبر ميداد، بايد منو به سفر ميبرد....
دستم رو كشيدم رو صورتش......
گرد و غبار كه پاك شد، معلوم بود بيدار شده....
به وسط آينه خيره شده بودم، صبرم داشت تموم ميشد.....
برق سياهي چشمم آينه رو محو تماشاي خودش كرده بود....
خودم هم خيره.....
آينه هيچي نميگفت....سكوت...
صداي ضربان قلبم رو ميشنيدم....
انگار اونم ميخواست سكوت كنه تا ببينه آينه بالاخره چي ميگه.....
صداي شكستن منو به خودم آورد......
آينه از نقطه تصوير سياهي چشمم شكست......
انگار طاقت ديدن نداشت....
به تصاوير شكسته شكسته اي كه در پس آينه ميديدم متمركز شدم...
واي خدا چي ميميدم، قلبم داشت ميتركيد.....
صورتش پوشيده بود....
توي برف راهش رو ميرفت......
راحت ميتونستم از طرز قرار گرفتن پاهاش رو زمين بفهمم كه خودشه....
ناسلامتي روزها جا پاي اون قدمها گذاشته بودم و هر قدمش رو شمرده بودم...
هنوز به همون زيبايي بود به روشني خورشيد......
همه اتاقم از وجود همون تصويرش روشن شده بود....
اما چرا اينبار هي ميرفت.....
تو آينه نزديكش ميشدم...
اونقدر نزديك كه ........
هرچي صداش ميكردم نميشنيد.....
منو نميديد....
خيلي عجيب بود......!!!
تا حالا اينجوري نديده بودمش.....
آروم و چشم به زمين دوخته......
به خدا نزديكش ميشدم، صداش ميزدم......اما....
يه روز تموم رو همونجا دنبالش كردم....
التماس ميكردم، خاطراتم رو واسش تعريف ميكردم....
اما فايده نداشت....
اون منو نميديد، نميشنيد.....
شايد ميديد، شايد ميشنيد، اما ميخواست من منظورش رو بفهمم......
شايد از اونچيزي كه ميترسيدم سرش اومده بود.......
حرفي نميزد و منو توي وجود فراموش شده خودم رها كرد......
همه بدنم يخ زده بود......
بعد از يه روز كامل، من مات مات.....
تصوير رفت و من موندم و آينه شكسته و اتاق پر از گرد و خاك و تاريك.....
هيچ صدايي نميومد.......
منتظر بودم آينه بهم بگه.......
يكي از گوشه هاي شكسته شده آينه به زمين افتاد.......
بهش خيره شدم....
سياهي چشمم رو توش ميديدم.....
روي غبار همون تيكه آينه آروم نوشته اي نقش بست:
....... فراموشم كن .......
روي غبار قالي نشستم و همونجا بيهوش شدم.......
شايد ديگه بيدار نشم......
تا ابد خوابت را ميبينم تا هرگز فراموشت نكنم......
ميبينمت باز.....
