به نام تك خداي آسمانها
|
|
Mr.Lover؛ متولد 1363؛ ساكن دزفول.انساني دوشخصيته كه فقط براي قلب خويش مينگارد. معني نوشتههايم را شايد هرگز كسي نفهمد، از ندانستن و نفهميدنتان دلگير نخواهم شد، اما از افسار حرف مردم گريزان، عشق من، آزادي من است، هر چند فهميدنش براي شما چيزي جز اسارت نباشد، اما من خود تعيين كردهام كه اسارتم بزرگترين آزاديم باشد.پس اسيرم و از همه و همه، آزاد آزاد آزاد...
عاشقم
عاشق ستاره صبح
عاشق ابرهاي سرگردان
عاشق روزهاي باراني
عاشق هر چه
نام تست
بر آن
منوي اصلي وبلاگ
كهرباي عشق
پست الكتـرونيكي
Status ID
نوشتههاي پيشين
آذر 1388
آبان 1388
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
اسفند 1385
دی 1385
مهر 1385
فروردین 1385
بهمن 1384
آذر 1384
مهر 1384
شهریور 1384
مرداد 1384
تیر 1384
خرداد 1384
اردیبهشت 1384
فروردین 1384
اسفند 1383
بهمن 1383
دی 1383
آذر 1383
آبان 1383
مهر 1383
شهریور 1383
مرداد 1383
تیر 1383
خرداد 1383
اردیبهشت 1383
فروردین 1383
اسفند 1382
ليست كامل آرشيو
خواندنيهاي من
كاغذ بي خط
خط خطی های گاه و بی گاه من
صداي سكوت
تابوت
پر از خالي
حسی شبیه عشق
برای روزهای مبادایی که گاهی نمی آیند..
تعداد بازديدهای کل:
موزيك وبلاگ
استفاده از مطالب اين وبلاگ با ذكر منبع بلامانع است.
Director & Designer:
Mr.Lover ©
POWERED BY
BLOGFA.COM
تك تك روزهاي تنهاييم را به اميد روزي با تو بودن گذراندم ...
با همه بودم، اما جز با تو با هيچ كس نبودم ...
در كنج خيالستان روح تنهايم جز تو كسي را راه نميدادم ....
هميشه در خيال و توهم بودم ....
اصلا نميدانم شايد اين همه كه تو را ديده ام خوابي بيش نبوده ....
شايد همه آن فريادها، سكوتي بيش نبوده اند ...
شايد هيچ گاه چشم آبي من وجود نداشته ...
آهاي صدايم را ميشنوي ؟...
روزهاست فريادت ميزنم و هيچ گاه نشنيدي ....
آري انگار خيالي بيش نبوده اي ....
شايد اين همه از تو نوشتن نيز، خيالي بيش نبوده است ....
كيست كه مرا بيدار كند ....
هنوز در امواج سرد خيال تو از گرماي وجودت آنچنان حيران كه .....
نميدانم .. نميدانم ....
شايد فقط خيالي بودي و بس....خوابي بودي و بس...
اما براي من زيبا ترين خواب ...
زيبا ترين خيال ...
كاش هيچ گاه بيدار و هشيار نشوم نازنينم....
تو زيباترين واقعيتي بودي كه روزگاري وصال تو، فقط يك دم بود ....
و زيباترين آرزويي بودي كه امروز حتي خيال تو هم آرزويست بس دست نيافتني ....
از آن نوشته كه برايت نگاشتم روز ها و ماه ها ميگذرد ...
اما هنوز وقتي دست به اين قلم بي روح ميزنم باز احساس ميكنم ميخواهم همان را ادامه دهم ...
اين ادامه دادن تا به كي ؟ ....
نميدانم ... باز نميدانم ...
فقط اين را بگويم و ميدانم كه :
هر كه هستي و هركجا كه هستي ، خوابي يا خيالي يا حقيقت ....
بدان كه اگر يك چرغ كوچك از همه اين روزگاران دست من بود آن را به سوي تو ميگرداندم و همين خيال سردت را آنچنان به سوي خود ميكشاندم كه باز همان واقعيت شوي و باز عشقت از سر .....
